Pisblom

In het schijnsel van de maan – die wel heel sterk lijkt op een bureaulamp – danst Marie op tafel.
Haar blote voeten tikken zachtjes tegen het glaswerk.
Het is niet stil in de kamer vannacht. De vrouw denkt na. Het meisje lacht.
Wist ze al niet eerder dat dit te gebeuren stond?
Ze had het reeds gevoeld rond 4 uur deze namiddag.
Een ondefinieerbare jeuk aan haar benen, intrigerende tintelingen in dat inspiratierijke hoofd.
Dat was het teken.
Straks, wist ze, gingen wijsjes klinken die met haar het einde in zouden zwieren.

John danst niet. John slaapt. Achter de gesloten slaapkamerdeur snurkt hij een eigen ritme.
Vijf, zes, zeven… zijn plaat blijft steevast hangen op acht.
Maar Marie draait andere plaatjes, verzoeknummers die het onbewuste haar influistert.

Iets van de Beatles alstublieft, we voelens ons zo 1967 vandaag.

Marie wuift een arm in de lucht en reikt richting plafond.
Ze beweegt haar schaduw tegemoet, knikt ter herkenning en kromt vervolgens haar rug.
Ze speelt zwaan, strekt nu haar veren uit.
Als ze krachtig de vleugels uitslaat, kan ze wegvliegen door het open raam.
Marie buigt de knieën, veert daarop recht en zet zich in poleposition
om als een ballerina (op de toppen van haar tenen) haar ranke lichaam te lanceren.
(Goede reis, astronaut)

Marie springt.

Krak.

Zonder stevige pointes breken alle tien je tenen.
De vrouw verkrampt. Het meisje moet wenen.