Warsaints paint the town
Om te genieten van goede muziek heb je niet per se goed gezelschap nodig. Gisterenavond trok ik bijgevolg solo naar Brussel-Centraal. Een ticket voor Warpaint (Ab, Brussel) en een bankkaart in het diepste van mijn binnenzak. Moest Murphy me met zijn stomme wet te stekken krijgen dan zou dat de rest van mijn avond niet verpesten. Mijn binnenzak werd bijgevuld met een briefje van twintig. Een vermeende, correcte anticipatie qua avondbudget.
Een horde losgeslagen Spanjaarden kreeg me sneller te pakken dan die goede oude Murphy. Het is best lastig om rustig te schuifelen tussen tierende, fotograferende vlaggenzwaaiers. Zij waren in hun nopjes. Ik bleef compleet berustend. Totaal onoplettend schuifelde ik verder. In de verkeerde rij, richting het verkeerde concert. Geen luide Spanjaarden te zien daar boven in de ABclub. Wel een jongeman waarmee ik ooit het vliegtuig Valencia-Brussels (Charleroi) heb gedeeld. De wereld is klein. En het toeval dat ik een gezicht vijf jaar later herken, is nog kleiner.
Wat een genot om een goede groep op zowat de meest intieme concertlocatie te mogen aanschouwen, anticipeerde ik rustig verder eenmaal ik in de ABclub stond. Mijn verwachtingen waren nochtans behoorlijk getemperd. De naam van het voorprogramma stond niet op het ticket en zat niet in mijn hoofd. Blackie and the OOhoos; een band uit Antwerpen. Dat had ik pas door toen er na ‘goedenavond’ nog meer Nederlandse bindtekst volgde. Twee zussen, met zwarte haren en strakke froufrou’s. Ik kon slechts zachtjes neen schudden toen ik de dringerige concertfotograafhobbyisten alleen maar zwart-witplaatjes zag schieten. Dat knalrode kleedje met geometrische snit zou ik kleurgewijs niet aan mijn camera ontzeggen. Los daarvan werd ik aangenaam verrast. Orgel, experimenteel geritsel en zelfs een contrabas. Tijdens Two sisters kregen die twee zusjes me nog sneller te pakken dan Murphy. Een intiem muzikaal sfeertje in de meest intieme clubzaal. Eat that, miseriebrenger.
Vier vrouwen die rocken. Dat is Warpaint, recht uit Los Angeles. In mijn oren klonk slechts hun hele MySpace-repertoire bekend, en bemind. Een goede recente ontdekking, was mijn conclusie. Een impulsieve beslissing om tijdig een concertticket te kopen, het gevolg. Een live concert dat me volledig bij mijn vel greep en me goed door elkaar schudde. Dat was al even geleden. Een vrouwengroep die totaal geen girlband is. Het is extreem zeldzaam en schitterend. Geen girly gezever, gewoon rock.
De drumster leek qua ritmebereik weggestormd uit een voormalig punkverleden.
De bas stond instrumentaal meer dan gemiddeld op het voorplan. De basspeelster op zich trok ook aandacht, niet alleen omdat mijn achterbuur luidop riep: ‘he ze draagt geen BH’. Haar heupen wiegden een concert lang in elke mogelijke richting, tesamen met de zeldzame lange lokken van haar gewaagde kapsel.
De lead vocaliste sneed met haar stem door glas.
Dan was er ook nog ‘de knapste’ op gitaar.
Knapste of kapsels. Het zijn dingen die op een relatieve manier in het oog van een publiek kunnen springen. Qua oor leek het publiek echter unaniem akkoord. Dat is niet verwonderenswaardig wetende dat er iets zeer bezwerends uitgaat van de nummers van Warpaint. Bijgevolg dansten de extreme fans met titels van verzoeknummers op hun blote basten. Ik glimlachte ononderdrukbaar bij de stukken die ik aanzag als drumsolo’s. Slepende nummers, snijdende samenzangstemmen, voldoende gitaar. Ze klonken harder dan ze eruit zagen. Ze klonken in concert harder dan in hun opnames. Daarom miste ik het trage Billie Holiday totaal niet. Zelfs niet in de bisnummers waaraan ze slechts begonnen na een perfect getimede tijd backstage.
Als je nog niet overtuigd bent door wat stilaan klinkt als een lofzang nog enkele argumenten:
Onvergefelijke (goede) woordspeling: ze toeren een World War tour, als je op de url van hun MySpace let. Europa + States + Australia
Hun plaat The Fool staat onder het Rough Trade label gecatalogiseerd.
Ik baalde stevig dat mijn drankconsumpties me verhinderden om voor hun double vinyl edition te gaan. Dan maar de cd grijsdraaien.
Beetles
B-I-L-L-I-E-H-O-L-I-D-A-Y

Ook toevallig, ik ben juist naar Warpaint aan het luisteren op de Luisterpaal. ‘Beetles’ en ‘Billie Holiday’ ken ik nog niet. Straks een beluisteren, wanneer The Fool afgespeeld is.