Chip en Dale
De gustibus et coloribus… inderdaad. Tot zover (of toch tot tu quoque fili mi ) reikt mijn Latijn nog.
Dat er over smaken en kleuren niet te twisten valt, mocht ik reeds meermaals beamen.
Neen, ik houd niet van plastieken handtassen met zilveren lovertjes (of hoe het spel mag heten) dus geef het mij dan ook niet cadeau. En begrijp dan ook aub dat het mijn stijl niet is. Ondankbaarheid wordt je al snel verweten. Zoals die vriendin die veel te eerlijk toegaf dat ze met haar bijna 23 lentes toch wel iets te oud was om een beeldje van dolfijnen te krijgen. Gevers teleurgesteld, ontvanger teleurgesteld. Verlies-verlies situatie.
Moet je dan af en toe toch je oprecht ongemeende dankbaarheid uiten om de schenker zijn warme schenkergevoel niet teniet te doen? Misschien wel. Misschien ook niet.
De coloribus…
Mij zal je nooit volledig in het roos of oranje gehuld aantreffen. Het zijn namelijk mijn kleuren niet. Maar dan lieg ik tegelijkertijd, want in de zomer – onder die oh zo stralende zon – durf ik me al eens bezondigen aan het kopen en zelfs aantrekken van een felroze jurk (o nee, mijn imago! ik ben een Barbietrut).
Maar oranje, nee, never. Om maar te illustreren dat smaken soms al eens kunnen veranderen. Ik beken. In de ’90s was ik een stevige eigentijdse muziekfan. Al die boys- en girlsbands waren mijn ding. Blijkbaar hoeft een mens zich daar soms voor te schamen. Ik doe dat niet. Zelfs niet als ik mijn voormalige liefde voor Gunther Levi met een zinnetje uit zijn hit (“hit? heeft die ooit gezongen?” “ik heb zijn single zelfs gekocht!”) bezing:
Meisje, van hierboven, niet te geloven, wat ben je mooi.
Wie bepaalt ten slotte dat Lonsdale beter is dan Rayban? Of ga ik hier nu wel heel kort door de bocht? Je mag nog zoveel claimen dat jouw stijl orgineel is, uiteindelijk wordt veel bepaald door die rules of fashion en staat jouw look gewoon te bewonderen in elk trendy magazine of wordt hij geout door die hippe, zich tegen alles wat commercieel is afzettende, band.
Mijn punt is, ja wat is mijn punt eigenlijk. Mme Evil is blijkbaar niet de vrouw van grote statements en sterk beargumenteerde uiteenzettingen. Misschien is dit wel mijn ode aan alles wat als abnormaal en not done wordt beschouwd. Spring af en toe eens uit de band en spring in die van iemand anders. Koop een kaartje voor de Chippendales* en zet je op de eerste rij.
Don’t change
zong Worlds Apart, mijn loverboys van 10 jaar geleden. Ze hebben (on)gelijk.
*voor de geïnteresseerden: 16/10 Koningin Elisabethzaal, Antwerpen