Pisblom

Mijn wannabe muze haalde gisteren de beste Groente – Tuin- en Fruitafval beledigingen in mij naar boven. Waarom zou je niet liefkozend schelden met ‘rotte banaan’ of ‘holle pompoen’. ‘Slappe asperge’ was ronduit sterk en even later verstomde het groentegevecht in het heetst van de strijd. Freud en zijn psycho-analytische volgelingen zouden er veel gekke conclusies uit kunnen trekken. Ik zou die weerleggen en zeer luid ‘apekool!’ terugroepen.

Sms en Direct Message-gelul is zo gemakkelijk. Ik kan daar perfect mee leven, zolang er vriendschap, plagerij, inspiratie en mooie woorden uit voortkomen. Lelijke, bolvormige, gele gedrochten zijn daarentegen nooit een waardige vervanging van treffende adjectieven en mooie omschrijvingen van emoties. Liever het risico op een staaltje gefaalde poëzie, dan een makkelijk neergeschreven LOL. Want als ik vraag of je dan werkelijk luidop lacht, of je schokschoudert, of je veel decibels produceert, is het antwoord steevast ‘neen’. Dan is de lol er wel vanaf vind ik.

Koffie door de neus

Ik lach zelf wel luidop wanneer ik een LOL-waardige mop maak. Soms lacht er iemand mee, soms zo hard dat een gloednieuw kleedje de hete, uit zijn mond geproeste koffie mag incasseren. Daarvoor doe ik het. Is het geen proesten waard, één advies: laat me even non-stop doortappen van het vaatje. Na twee dagen is het nog steeds niet op, maar ben ik wel te hees om nog meer larie uit te kramen. Ik lieg immers niet over hoe ik lach, LOUD.

Naast de hypothetische teloorgang die smileys kunnen teweegbrengen, is het een doodzonde dat traditionele papieren post verloren gaat. Zelfs ‘De Post’ is eraan, welkom ‘Bpost’. Die B, van vermeende Boost aan het imago, ik word daar sceptisch van. Bie of Bé, het schrijven van brieven is zowat ten dode opgeschreven.

Briefwisseling is ondergewaardeerd. Geen enkel lettertype kan zo origineel zijn als een wispelturig handschrift. Hoeveel onondertekende brieven zou iemand vandaag nog kunnen toeschrijven aan zijn beste vrienden? Het is toch een glimlach waard om een typisch doktershandschrift te ontcijferen terwijl je weet dat het bijlange niet aan een dokter toebehoort. Of wanneer een vriend geen puntjes op de i zet, maar wel dikke meisjesachtige bollen. In een handschrift vind je soms het gat in het imagemanagement van een stoere man.

Virtueel + Old Skool

Ik gok en hoop dat er deze week wat post arriveert. Jammere zaak dat ik momenteel niet op mijn domicilie resideer. Ik verwacht twee verrassingspakjes van virtuele vrienden die post nog omarmen. Vandaag had ik vermoedelijk een handtekening kunnen uitdelen aan de postbode, nog voor hij en ik goed en wel beseffen dat ik ooit beroemd word. Of ook niet.

Die cross-over tussen virtuele subwerelden en traditionele postpakketten. Tussen e-Baybestellingen van antieke rommel en het aftekenen bij de klassieke, trage postbode (misschien komt hij morgen pas!). Dat vind ik minstens even aanmoedigenswaardig als het coveren van mijn twee lievelingsnummers.

GFT, antieke snuisterijen en goede muziek brengen mij uiteindelijk bij het meest interessante deel van deze post. Local Natives heeft voor Airplanes een clip gemaakt die leuk is om doorheen te snuisteren. De rotte bananen en de dikke tomaten vliegen je even hard om de oren als de verbale, goedbedoelde groentebeledigingen van gisteren.