Pisblom

Ach busritten, heerlijk toch. Of het nu de bussen van De Lijn zijn (ach nostalgie), dan wel deze van Ligne d’Azur (te vinden aan de Côte d’Azur): je maakt er wat mee.

Laten we het voor één keer niet hebben over de overvriendelijke en verantwoordelijk rijdende chauffeurs. Ja, we skippen uitweidingen over het voldoende zuurstofgehalte, het aangename klimaat en de heerlijke aroma’s die je er kan opsnuiven. Neen, laten we het niet hebben over de comfortabele en ruime zitbankjes waaraan je billen nooit blijven kleven en die ruim genoeg zijn zodat je zelden het vlees van de persoon naast je hoeft te voelen.

We zullen ook niet reppen over het gemak waarmee je rechtstaand een boek kan lezen, met je armen kan zwaaien en wuiven naar al dan niet toevallige passanten, onnodig die paal of hendel met beide handen te omklemmen. Meneer chauffeur negeert immers zelden (lees: nooit) een stoplicht, vertrekt steeds met een matige snelheid en hoeft nooit bruusk te remmen.

Ach, het is niet de moeite om het te hebben over de medereiziger, die amusante, altijd zijn plaats afstaande en behulpzame covoyeur.
Neen, dames op leeftijd omringd door stinkende parfums of bebaarde mannen met alcoholadem zijn ook niet aan de orde. Nooit wordt er overdreven gelald over de tijd van toen, de schoondochter die meedoet aan een Miss Motor-verkiezing of de ex-man die graag klappen uitdeelt. Geen stampende kinderen of overgevende honden.

De achterbank wordt niet benut door half hangende jongeren waarvan de stoere oorbel moet wijken voor boxen met een dynamic bass boost, double surround sound system. En nooit hoeft heel de bus te genieten van de ambiance op een ritme dat gaat als bounce, bounce, bounce. Nooit kauwgom op je zitje.

Ja hoor, busritten leveren pure onthaasting na een drukke werkdag. De bus als ideale vervoermiddel dat je altijd stipt van de ene naar de andere bestemming brengt. Maar bovenal is het een bron van entertainment. Ben je slechtgeluimd: nemen die bus. Gegarandeerd dat je afstapt met een brede glimlach om je mond. Ter illustratie volgende situatieschets waarvan ik onlangs getuige mocht zijn.

Twee Deense toeristen stappen op lijn 23. Richting station, please. Zij blond en niet onaantrekkelijk, hij licht bebaard, op teenslippers. Ah, toeristen dus, welcome to France.
Een niet-beschonken man merkt hen op en begint in zijn beste Engels: “Ello, weir aar joe from?”
- “We’re from Denmark.”
Waarop hij niet onorigineel replicerend: “Ah, Dejnish wiemen aar the moost bieutiful wiemen in the world. Joe aar very bieutiful.”
- “Thanks, sir.”
Vastberaden en met een volume dat voor heel de bus hoorbaar was, voegde hij er nog aan toe: “Et toutes les femmes françaises sont moches!”

Neen, een bus remt nooit bruusk, manlief vloog bijgevolg niet door de vooruit. Niemand vond dat jammer. Niemand.